I – umowę poręczenia najmu musisz koniecznie zawrzeć na piśmie – w przeciwnym razie zapisane w niej ustalenia nie będą obowiązujące w świetle prawa. Nie zgadzaj się więc na słowne zapewnienia o poręczeniu i zachowaj papierowy egzemplarz umowy.

II – zadbaj o oświadczenie poręczyciela. W takiej deklaracji osoba poręczająca potwierdza, że zna treść umowy wynajmu oraz wie, jakie opłaty zobowiązuje się ponosić najemca. Warto taki dokument dołączyć nie tylko do umowy poręczenia, ale także wpleść go do umowy wynajmu nieruchomości.

III – ustal kwotę górnej odpowiedzialności za dług. Ze względu na to, że poręczenie najmu zabezpiecza przed długiem przyszłym, umowa musi zawierać kwotę górnej odpowiedzialności za zadłużenie. Co to oznacza? W momencie, kiedy podpisywana jest umowa, dług jeszcze nie istnieje. Jeśli najemca będzie uiszczał wszystkie opłaty w terminie, to nigdy nie powstanie. Przyszły dług to więc hipotetyczna kwota, która może nie zaistnieć, a na pewno nie istnieje w chwili podpisania umowy. W umowie musi znaleźć się zapis wyznaczający maksymalną granicę odpowiedzialności poręczyciela za dług.

Oświadczenia poręczyciela może zostać sporządzone przed notariuszem w formie aktu notarialnego.

Umowa poręczenia musi być sporządzona na piśmie. Poręczyciel oświadcza w niej, że zna treść umowy najmu i wynikające z niej zobowiązania finansowe najemcy i poręcza te zobowiązania.

Poręczenie przy umowie najmu obejmuje długi przyszłe do określonej kwoty zamieszczonej w poręczeniu. Nie istnieją one w chwili udzielania poręczenia.

Poręczenie nie musi wskazywać kwoty odpowiedzialności poręczyciela, ale kwotę tą musi dać się obliczyć w sposób nie budzący wątpliwości.

Umowa poręczenia może być terminowa lub bezterminowa. Jeżeli jest terminowa to ten termin musi bardzo wyraźnie wynikać z tej umowy.

Poręczenia terminowego nie można odwołać.

Poręczenie bezterminowe może zostać odwołane w całości lub w części, ale tylko do chwili powstania długu.